Waar je dingen loslaat, komen er vanzelf weer nieuwe kansen.
Ik had het erover, heel voorzichtig, met moeite. Het verdriet kwam al omhoog en een bange kriebel in mijn buik. Ik deelde dat ik misschien een gedeelte van mijn praktijk ga los laten. Ik voel het niet meer… ik vind het niet meer leuk….
En dan heb ik over het therapie gedeelte.
Het is rustig, heel rustig in mijn praktijk. Misschien is het tijd voor de volgende stap?
En ik weet dat ik er alles aan heb gedaan om er een succes van te maken. Maar zoals het nu voelt, zoals ik het nu zie: ik heb gewerkt vanuit een harde, mannelijke energie. Het móést succesvol zijn, met veel cliënten, hard werken, alles zelf doen en maar doorgaan. Dingen doen die eigenlijk helemaal niet bij mij passen, maar toch doen, want ja misschien werkt dat wel… En toch maar weer doorgaan.
De laatste tijd had ik daar al aan gewerkt, van hardheid naar zachtheid. Maar misschien mag ik nóg een stap zetten? Want wat als het niet langer meer hoeft?
Wat als ik stop als therapeut?
Mijn eerste gedachte: dan heb ik voor niks zo hard gewerkt. Een opleiding gevolgd. Een nieuwe ruimte ingericht. Ja, dat klopt allemaal. Maar ik mag ook met zachtheid hiernaar kijken. Wat heeft het mij gebracht? Persoonlijk?
Zo mag ik ernaar kijken. Het heeft ervoor gezorgd dat steviger in mijn schoenen sta. Beter om kon gaan met vervelende situaties. Mezelf leerde kennen en dat ik daar dus nog steeds mee bezig ben. (The never ending story) En nog veel meer!
En weet je wat er gebeurde toen ik dat deed?
Er viel een last van mijn schouders. Ik voelde vrijheid. En later die week deed zich al een nieuwe kans voor. Maar daarover later meer. Ik ga nu nog even de tijd nemen voor mezelf. Alles op een rijtje zetten. En ja, erop vertrouwen dat alles loopt zoals het mag lopen.
Want loslaten mag pijn doen. En toch kan het juist zijn.
Veel liefs, Jolanda
