Moeder van een zorgintensief kind
Moeder worden is al een hele uitdaging, maar dat wordt het helemaal als blijkt dat je kind niet gezond is. Je staat als moeder amper stil bij je eigen verdriet — de zorg voor je kind en je gezin gaat voor alles.
Maar dat je als moeder ook stil mag staan bij je eigen proces, je eigen pijn, je eigen verdriet. Én dat er ook gezien mag worden hoe krachtig je bent.
Eigen ervaring
Uit eigen ervaring weet ik hoe moeilijk het is om te gaan met dit verdriet. Allebei mijn kinderen hebben te maken met levend verlies. Mijn jongste dochter is doof geboren en heeft een zeldzame chromosoomafwijking. Mijn oudste dochter heeft sinds drie jaar scoliose.
De combinatie van werk, zorgen voor je kinderen en het huishouden is een echte uitdaging. Intussen heb ik geleerd om hier beter mee om te gaan. Te accepteren dat ik er zelf niets aan kan doen. Tijd te nemen voor mezelf, om zo beter voor mijn kinderen én voor mezelf te kunnen zorgen.
Door alles wat ik heb meegemaakt ben ik sterker geworden. Van tegenslagen leer je. Mijn leven is veel rijker geworden dan ik ooit had verwacht.
Levend verlies
Levend verlies is de levenslange rouw die je ervaart wanneer jijzelf of een naaste getroffen wordt door een chronische ziekte of beperking. Het verdriet dat elke keer weer terug kan komen, verwacht of onverwacht. Er is een groot verschil tussen het kind waarvan je hebt gedroomd en het kind dat je hebt gekregen. Het is rouw zonder een zichtbaar einde.
Veel moeders zetten zichzelf opzij. Ze negeren hun eigen gevoelens en emoties, gaan over hun eigen grenzen heen. Dat herken ik. En ik weet ook: het mag er zijn, dat verdriet. Het hoeft niet weggestopt te worden.
Veel liefs, Jolanda
