Een paar weken geleden schreef ik iets over loslaten.
Maar eerlijk? Ik draaide eromheen.
Ik bleef expres een beetje vaag. Liet niet zien waar het echt over ging. Omdat het me pijn doet. Omdat het nog zo nieuw is, deze verandering en we er nog middenin zitten.
Maar eerlijk? Ik draaide eromheen.
Ik bleef expres een beetje vaag. Liet niet zien waar het echt over ging. Omdat het me pijn doet. Omdat het nog zo nieuw is, deze verandering en we er nog middenin zitten.
Maar vandaag wil ik het wél zeggen.
Niet mooier maken dan het is, maar gewoon de waarheid vertellen.
Mijn jongste dochter is doof geboren en heeft een chromosoomafwijking waardoor haar ontwikkeling anders verloopt. Al vanaf de geboorte waren er zorgen. De mallemolen in: ziekenhuizen, therapeuten, onderzoeken. Altijd was er iets, altijd moest er iets geregeld. Vaak stond zij op 1 en heel vaak stond ik ergens op de 10e plek, mijn andere gezinsleden ergens tussenin.
Achteraf gezien heb ik jarenlang in een overlevingstand geleefd. Niet omdat ik dat wilde, maar omdat het moest. Altijd zorgen, de structuur bewaken voor haar. Thuis zijn als zij thuiskwam, dus ook dingen afzeggen, aanpassen en opvangen. En nu is ze 16, bijna 17 jaar, een moeilijke leeftijd voor alle pubers. Waarin ze willen ontdekken wie ze zijn. Dat doet zij ook én tegelijk botst het.
Want haar doof zijn, haar beperking, haar gevoeligheid… maken het extra complex.
Wat ik merkte?
Dat ik snakte naar ruimte en rust voor mezelf.
Wetende dat ik mezelf, mijn praktijk, mijn andere dochter… steeds tekort begon te doen.
En toen gebeurde het. Na een week vol discussies, ja, ook ruzies en onenigheden:
“Mam, ik wil uit huis, naar een woongroep met andere dove jongeren.”
Die woorden. BAM.
Ze kwamen keihard binnen, niet omdat ik het niet begrijp. Maar omdat het zo’n groot besluit is, omdat het zó raakt aan alles wat ik als moeder voel.
Maar ook… omdat ik voel en wéét dat het goed zo is. Dit is haar stap, maar ook onze stap. Niet omdat we falen, maar omdat het tijd is voor iets nieuws. Ruimte voor haar, maar ook voor mij en mijn andere dochter. Ruimte voor mijn werk, voor wie ik ben naast het moederschap.
En ja, het doet pijn, wat had ik het graag anders gezien. Maar ik weet ook: dit ís de weg, loslaten is niet falen. Maar erop vertrouwen dat dit de juiste weg is voor ons alle vier.
“Het vraagt moed om los te laten. Maar misschien nog wel meer om eerlijk te zijn over waarom.”
Veel liefs, Jolanda
